Ako ay Bangag

sabado.. ganito ang eksena

2011-10-31T22:33:00.003-09:00

so what have i been up to since my hiatus?

2011-10-08T03:38:00.001-09:00

i had my heart torn into pieces

i got cheated

but i am falling in love again

that simple!

isa na lang

2011-09-29T07:17:00.003-09:00

maybe it's high time for me to accept the fact that the things i deem very important are no longer here. yes, i have exhausted all that i have to salvage what was left of our love - or in this case, mine alone. it's more than heartbreaking to know that what you thought you owned wasn't really there all along. you could talk to him, laugh with him, argue with him, but apart from that, nothing (or no one) was really there.

so, well, sabi nga ng marami - hindi kawalan. walang nawala. ayy, opppss, meron pala. nawalan ako ng problema.

carpe diem na lang ang tangi kong magagawa. tama?

Di ka kilala...

2011-03-15T06:41:00.003-09:00

...pero kakilala
dito sa puso ko
ay di ka banyaga

- estranghera by gary granada

Kaibigan, salamat sa pagbisita. Nadadama kita. Damang dama ko, mula sa pagiging kumplikado ng mga bagay bagay hanggang sa kaguluhan ng banyagang mundo. Pasyal ka lang dito. Marami akong kwento sayo :)

what comes around...

2011-03-15T06:03:00.004-09:00

...goes around

In August 1945, the US dropped two atomic bombs to the cities of Hiroshima and Nagasaki in Japan. 2012, effect of radiation caused by the leak from a Japanese nuclear plant may reach some cities in the US. A nature's way of getting even for Japan without lifting a finger? And at such a price the world has to pay!

been listening to 5 years and...

2011-01-10T07:41:00.003-09:00

lately i've been talking like someone i don't have any idea of, or maybe someone whom i had known in the past and forgot existed. i feel like a soul is taking over my body and forcing its old inhabitant to evacuate and find some place else to hibernate. yeah, i've been feeling weird, but it's a welcome kind of weirdness. i know it's still me - i still know my name, i still know my schedule and habit and stuff i usually do. yet, somehow something has implicitly changed. is this really what happens when it's a brand new year and you're turing 30 in it?

in passing

2010-11-15T05:56:00.002-09:00

bato bato sa langit...

babae: mahilig ka pala sa may dimples ano?

lalake: may dimples ka rin naman ah. sa pwet.

babae: ah kaya pala hilig mong tingnan pwet ko kase kamuka nila. :P

interlude

2010-11-06T03:36:00.003-09:00

hindi naman sila masyadong proud...

...ako nga relax lang eh.

blast from the past

2010-09-13T07:27:00.002-09:00

Staff: Manong pasuyo naman po ako ng almusal sa seven eleven.

Manong: Sige anu po ba yun?

Staff: Eto po. (isusulat sa papel ang 'stuffed pandesal')

after 1 hour nakabalik na sa wakas si manong.

Staff: Oh, manong, ang tagal niyo naman po. asan na ung pinabibili ko?

Manong: naku, mam, kung san san na ko nakarating. wala pong nagtitinda ng stufid pandesal.

si shaider

2010-09-10T09:40:00.002-09:00

at nagtime space warp siya at napunta sa singapore nung mga panahong nagpunta ako sa hongkong. i don't know if it's destiny with a sense of humor (hango sa serendipity) at hindi na lang naging sa hongkong ang training niya or kaya naman sa singapore ang tour namen. eh di sana hindi siya nagrereklamong miss na niya ko (as if ako hindi nagrereklamo).

mga anek anek

2010-09-10T08:35:00.006-09:00

just had a massage after several months of not having one. the last, i think , was in may pa. kaya eto, sakit ng buto buto ko. panu naman kase si ateng masahista, feeling ata eh dambuhala ang nagpapamasahe sa kanya at kuntodo effort talaga ang pagpiga ng mga buto buto ko. eto tuloy, imbes na makaginhawa eh parang lalo pang sumakit ang likod ko. nakakatawa nga na habang pinipiga ni ate ang batok ko eh bulong siya ng bulong ng 'strong' na ang ibig sabihin sa tunay na buhay eh 'hard'. tigas daw kase ng batok ko at pinagalitan pa ko na ang tagal ko kaseng hindi nagpamasahe. so, kasalanan ko pa pala kung baket nasaktan ako. naging extra busy kase these past months lalo na nang mag-umpisa ang class at nagmatapang pa ko na mag-aral online. kaya hayun, hindi ako gaano nakakadalaw sa aking official massuese. actually, the massage was 2 weeks overdue na. i should have visited the spa right after my trip to hongkong. nanakit kase katawan ko sa paglalakad sa buong tsim sha tsui sa kahahanap ng ever elusive na holga na yan. sa awa ng diyos, wala pa rin ako nahanap so i ended up ordering the model from my student's friend who happens to be a trader of such chuvaneses. sa awa uli ng diyos, hindi pa raw dumarating ang shipment. so ung promise na 1 week eh mukang aabutin na ng 3 weeks.

so, our faculty had planned to take the senior students to hongkong as part of their cross cultural culminating activity, which in other words means shopping, gala, no class, pagod. everything was all set. we were all ready to go last august 24. kumusta naman yun na august 23 eh may isang adiktus na ex-cop na nanghostage ng busload of tourists from HK sa may grandstand. at kumusta rin naman na hindi naging maganda ang kinalabasan ng negotiation na ikinagalit ng buong mundo - pilipino at banyaga. it's not that i am setting aside an issue as significant as this for my personal good. pero naman, men! first time ko pumunta sa hongkong at may ganitong factor pa na mangyayari. sabay sulputan ng mga status sa facebook na kesyo galit na galit ang mga taga hongkong and china, kesyo dahil sa galit na yun eh banned ang mga pinoy sa pagpasok sa lugar nila, na kesyo maraming OFW sa nasabing lugar ang natatakot na kung hindi man sila sibakin sa trabaho eh maltratuhin naman sila ng mga amo nila. so mejo kinabahan naman ako na baka nga ganun eh maiwan ako neto sa airport habang ang buong grupo eh masayang mamamasyal nang wala ako. parang yung text joke na bihis na bihis ka na tapos di ka pala kasama sa outing. sakit diba? unfair! buti na lang at may isang kaibigan (non-pinoy) who talked sense to me. at tama siya. wala namang official statement ang mga nasabing bansa. so join pa rin ako sa lakwatsa.

sa immigration, mejo kinakabahan pa rin ako kung anu ang magiging trato sakin duon. pero generally peaceful and smooth naman ang naging proseso sa HK airport.

I was really surprised to see HK as a mountainous area. i mean, i thought it was a mega city full of buildings and that's all. but what i saw was a symphonic combination of natural and artificial creations - of modernity and nature. there were buildings everywhere, at the foot, on top, behind the hills. and i wondered if HK ever experience earthquakes or landslides. basta, ang galeng! para akong nasa antipolo na pinalibutan ng mga skyscrapers.

it's weird din that when we reached the upscale part of tsim sha tsui, i felt like being in makati - walang katapusang makati. somehow, it made me miss home.

i was greeted by this in the morning...

mejo na-hassle kame on the second day. dapat after lunch eh pupunta na kame ng shenzhen, as indicated in our itinerary. kaso nagkaproblema daw sa visa dahil nga sa naganap sa manila - at ito'y iniexplain na andun ako na parang ewan ko kung paranoid ako kase feeling ko eh ini-emphasize pa ng tour guide na dahil DAW sa pilipinas kaya madedelay kame. we arrived in shenzhen at about 7pm. at eto, immigration na naman.

this was where i almost cried. as in muntik na kung hindi lang ako nahihiya sa mgs students ko. at first, the officer smiled at me, acknowledging that i was part of the big group from thailand. but his face changed the moment he checked my passport. he didn't even glance at me when he's supposed to check that i was the person on the photo. then he tossed my passport - as in tossed it - and gave me the look. well, i just smiled and walked away as far as i could. teary eyed na ko but i told myself -- paranoid lang ako. i was being guilty of something i did not commit.

pero generally, naging maayos at masaya ang lahat kahit na nakakapagod. lalo na yung shopping part! :)

hongkong hongkong

2010-08-21T05:19:00.002-09:00

malayo sa gulo
hongkong hongkong aaliwin kayo
hongkong hongkong malilimot ninyo
hongkong hongkong ang sakit ng ulo

yes! pupunta kame ng hongkong and china for our educational tour. next week na rin yun at sobrang excited na ako. meron kaseng nakapanghula sakin na makakarating muna ko sa tatlong bansa bago ako makapangasawa.. so far, nakadalawang bansa na ko - thailand at laos - kaya over the quota pa ko pag nagkataon neto. yipeee!!! mapipikot ko na ngayon sa wakas yung matagal ko nang pinagnanasaang pikutin.. hahaha

on the other hand, natutuliro ako ngayon sa kung anu ba ang dapat kong unahing gawin. meron akong 6 papers backlog na last month pa ang deadline, may lesson plans na dapat pang tapusin, project guidelines, radio and tv ad na chechekan at ipaparevise at kung anu ano pang mga bagay na nagpapakumplikado ng existence ko. at lahat ng ito ay hindi ko magawa sa kabila ng aking good time management skill. ang reason: wala lang. hindi ako tinatamad. kulang lang ako sa drive. siguro sobra na akong nabobore sa buhay na laging mag-isa. gigising kang mag-isa, kakain kang mag-isa, matutulog kang mag-isa. mabuti na nga lang at titser ako at required na magsalita sa klase dahil kung hindi araw araw akong mapapanisan ng laway. can't even talk to my colleagues dahil may mga sarili silang mundo - which can be expected of the academe.

hayyysss... sana magkaroon ako ng renewed passion to go on after ng tour. na-ooverwhelm na rin ako sa dami ng mga gagawin na nagsitambakan na just because of the reason na meron akong self-diagnosed borderline depression due to loneliness.

di makatulog sa gabi sa kakaisip...

2010-08-17T06:14:00.003-09:00

Opo. Miss ko na kayo. Kahit nakakabwiset yang turban niyo.

ni wen wo ai ni you dou shen

2010-08-03T05:34:00.004-09:00

Dumaan ako sa tahimik na ilog,

Ang buong mundo ay parang natutulog.

Kung may bunga mang sa tubig ay mahulog,

Parang ang puso ko itong nadudurog.

nadudurog... nadudurog...
parang puso kong nadudurog...

Ang unang apat na linya ay mula sa tula ni Maningning Miclat.

sana sa aking pagdating

2010-07-30T04:27:00.002-09:00

ay hindi pa napapanis ang pansit...

2010-07-07T05:10:00.000-09:00

patlang...

paalam na muna...

dahil sabi ng halaman isigaw ko daw!

2010-07-03T19:21:00.005-09:00

gusto ko lang sabihin 'to once and for all - ang kapal ng muka mo!

and because your egocentrism dictates that this blog entry is made for you - go ahead. knock yourself out!

in memoriam

2010-06-28T08:07:00.003-09:00

para namang pang-dead yung title ko pala. pero di ko na rin siya papalitan dahil akma naman talaga siya sa post ko ngayon. In memoriam - a latin phrase which means in memory of. because i'm blogging in memory of my dead past. ayun naman!

naalala ko lang, kalahating dekada na ang nakakalipas, paborito kong kantahin ito:

naalala ko rin, nuong bagong break up kame at napagtitripan akong paiyakin ng tropa, kukuha lang sila ng gitara at babanatan ako ng intro neto.

hayyy.. at tandang tanda ko pa rin hanggang ngayon ang chords.

a call from...

2010-06-25T19:13:00.004-09:00

received an anonymous call, jesting he's a friend of a friend in manila who's about to "get married" and asking if i wasn't going home to attend the "wedding". turned out he's a friend from CM (congregation of the mission). naloka naman ako siempre. this "friend" he's referring to and I had a little bit more than friendship going on. but that was like half a decade ago. sabi ko nga kay padre, he and i are already done though our friendship still remains. ewan ko ba at nang-iintriga pa talaga at naku ha may hint of kilig chuva pa itong si padre. well, the occasion naman for me is nothing more than something we should celebrate and be thankful to God for. Finally, my friend has found his home, his place, himself. katulad nung sinabi ko sa kanya when we were sweety sweet pa, if God chose me to be an instrument in making his servants strong, i'd gladly accept though the consequence may be bitter. now, i'm proud that in a small way, i've done what God wanted me to do and i believe that i have my share of influence on what His servant is now.

and as for padre's question kung uuwi ba ako sa august 14 (date of the ordination). sabi ko na lang eh, hindi po pwede pads kase kung uuwi ako baka naman magtaka yung boyfriend ko. at hindi niya magugustuhan kung sasabihin ko ang dahilan. ang sagot: weh? may boyfriend ka? dinga?

ayun! kwela talaga tong si pads. nakakawala ng stress. and his call, kahit may pang-aasar, was a more than welcome change in my uber stressed life.

surprise! surprise!

2010-06-23T05:05:00.007-09:00

found this sitting by my office door yesterday...

hmm.. actually i wasn't really surprised to see it. a friend in china told me a few weeks back that she's sending me a 'surprise'.

pero, what's inside the package still remained a surprise... she just told me that when she saw it, she had this urge to buy it for me... and i wondered, hmm, what could that be? (i was actually thinking of anything pink - probably the holga 135bc i asked her about last time).

then.. tada!!!

It's a paint set: one fine brush, palette, and the most interesting item is the canvas with a pre-drawn rose complete with labelled segments so you'd know what color you need to use in which part. nakakaaliw!

and if i followed the instructions, the drawing should look like this.

one amazing thing in this gift, though, is that i realized that among my friends, it's only winnie who still remember one good hobby i had that even i have already forgotten.

keychains, pens, books, atbp.

2010-06-21T06:41:00.006-09:00

kung kailan naman di ako magkanda-ugaga sa trabaho saka naman ako sinisipag mag-update ng blog. hewan ko ba. wala naman akong importanteng sasabihin. gusto ko lang magpakamaterialistic ngayon at mag-revel sa mga material na bagay meron ako tutal sila naman ang madalas kong kasama.

nakakatuwa din naman ang mga students ko. kung saan saan naglakwatsa last summer. may nagpunta ng vietnam, US, UK, at kung saan saan pa. ang masaklap, ni isa walang nag-imbeta. di bale nagpunta naman ako sa pinakamagandang bansa na napuntahan ko sa buong mundo- ang pinas! love your own kaya walang magulo. at siempre pagbalik ng mga batang ito eh kanya-kanya ng 'padulas'. as if naman makakain ang mga padulas nila. di nila ako gayahin, ang dinala kong pasalubong eh pulvoron mula sa goldilocks the pasalubong ng bayan - na kahit anung paliwanag ko kung baket siya tinawag na pasalubong ng bayan, di pa rin nila magets. mga slow! haha.. anyways, eto ang ilan sa mga nakolekta ko...

Cute keychains from vietnam, LA, and hmmm.. khon kaen, thailand - my current hometown.. hehe

and, of course, kala nila sila lang ang may mga keychains? got this one from pagudpud.

pen from new york, new york! (in fairness para lang siyang binili dyan sa kanto. pero well appreciated naman siya. after all, it's the thought that -what? ahhh counts! hehe)

my bantot gave this parker jotter as a gift. sweet? nah! super inaasar ko siya dahil this is the least expected gift ko from him. besides, i used to receive parker pens when i got invited to be a resource speaker nuong unang panahon (kala mo naman tagal na). so, anu toh? pati ba naman sa mga love affairs, pens pa rin ang narereceive ko. sana man lang, diba, makatanggap ako ng gulay o kaya naman cocoa mula sa taong ito. swear kase, never pa ko nakatanggap sa kanya ng mga ganun. kaya pray ko kay santa, sana one of these days, marealize niya na kahit ganito ako, isa akong girlet na natutuwa sa mga sweet stuff like gulays and cocoas... pero thankful ako sa parker. aba, mahal din yan. haha

and, siemps, my favorite gifts - para kay b and kaastigan from my bantot, and stainless longganisa from mamu (na gusto pa ata eh bayaran ko ung libro dahil hindi pa tinanggal ang tag price. hehe). not in the picture is kapitan sino given by the ex-man. iniwan ko na sa bahay dahil pinagkakainteresang basahin ng utol ko. sino ba naman ako para ipagkait sa kanya ang minsan na nga lang niyang gawin na pagbabasa?

at.....

ang pinakamatamis na dedication na natanggap ko!
pakagat ko sa putakte may gawa neto eh... hehehe

it's a pink world

2010-06-18T09:26:00.004-09:00

sorry to BF (bayani fernando) haters, but i really like the color pink. you wouldn't know it by my personality (which is, yah) that i simply love with a capital LOVE color pink. i remember when i was in highschool (the best years! agree?) i and 2 other girlfriends decided that we should have our things in our fave color from bags down to hairclips. btw, i studied in a strict asylum where they require students to use plastics for bags (transparent bag) and black unfashionable ribbons for hair accessories. so there, i got all my things: comb, mirror, notebooks (when the teacher didn't require us to cover our notebook with certain colors - very popular in highschool. wonder what teachers got of it, eh), pens, etc. in different shades of pink. and if there's one thing that i never outgrew and have no plans of outgrowing, it is my passion for the color. go check my office and you see pink. go check my room and you see guess what? ahh pink! it's pink all over and it pleases me yeah!

tried my hand at translating poems and this happens

2010-06-13T03:27:00.002-09:00

kung ako man ay iyong iibigin
nawa ito'y hindi
nang dahil sa aking mapupulang labi't
matimyas na ngiti...

tooottt... wala na!

SONNET IV
Elizabeth Barret Browning

If thou must love me, let it be for nought
Except for love's sake only. Do not say
"I love her for her smile her look her way
Of speaking gently, for a trick of thought
That falls in well with mine, and certes brought
A sense of ease on such a day"
For these things in themselves, Beloved, may
Be changed, or change for thee, and love, so wrought,
May be unwrought so. Neither love me for
Thine own dear pity's wiping my cheek dry,
A creature might forget to weep, who bore
Thy comfort long, and lose thy love thereby!
But love me for love's sake, that evermore
Thou may'st love on, through love's eternity.

para sa mga bata at dating bata

2010-06-11T05:54:00.005-09:00

mga batang pinoy, sila daw ang mga bagong pilipino. ang mga pilipino ng kinabukasan. pero paano natin masasabing sila nga ang kinabukasan kung ngayon pa lang ay wala nang makapagsabi kung anu nga bang bukas ang mayroon para sa kanila, kung mayroon pa mang bukas. nakakalungkot isipin na karamihan sa mga batang pinoy ngayon ay tila ninakawan na ng pagkabata. sa agang gulang ay napilitan na silang magbanat ng buto at makipagsabayan sa mga matatanda sa paghahanap ng mailalaman sa sikmura, maipambibili ng gamot, maipangtataguyod ng pamilya, at - oo - maipambibisyo. nakakatakot ding isipin na ang lipunang kumukupkop sa mga batang ito ay ang mismong lipunang kinalakhan ko - na sa susunod na panahon ay kalalakhan ng aking mga anak. anung klaseng lipunan ba itong hindi kayang itaguyod ang batang nagpapakanlong sa kanya? anung klaseng pamumuhay ba ang kayang ibigay ng isang lipunang hinahayang mamuhay ng ganito ang mga anak nito? ang mga batang pinatanda ng pagkakataon ang siyang sumasalamin sa lipunang naghihirap, nagsisikap ngunit patuloy na bumabagsak.

bilang isang dating bata na namuhay na protektado mula sa kaguluhan, pangarap kong ang mga batang ito ngayon ay maranasan ang mga bagay na natamasa ko. sana ay mamuhay din sila sa isang lipunan kung saan ang paglalaro at pag-aaral ay mga pangunahing karapatan at hindi prebilihiyo. na sana maranasan nilang humalakhak at umiyak. sana may puwang sa kanila ang pagkakamali at may gumabay sa kanila nang mahusay para maitama ang mga pagkakamali. sana ang kanilang musika ay ang uyayi ng kanilang ina at hindi ang ingay ng kalsada. sana.. puro sana...

araw ng kalayaan na naman bukas. ilang araw ng kalayaan pa kaya bago maisakatuparan ang mga "sana" na ito?

walang pamagat dahil walang maisip

2010-06-05T03:04:00.001-09:00

“Hindi na ako maghahanap pa ng iba. Ikaw lang ang babae sa buhay ko. Kahit pa nga hindi ko alam kung saan ako tungo.”

Heto na naman siya. Dito mismo kung saan nagsimula ang lahat, nakatanaw sa lawak ng kawalan na tila inaarok ang ‘di makita sa dako pa roon. Ilang araw na rin siyang nagpapabalik-balik dito ngunit wala pa rin. Malinaw pa sa kanyang isipan magpahangga ngayon ang mga piraso ng mga alaala. Mga alaalang nagpapabalik ng mga mumunting kislot sa pagitan ng kanyang mga labi upang damhin ang ligayang naidulot ng mga iyon. Ngunit ngayon, ang mga alaalang ito ang siya ‘ring tumuturok ng malahiganteng punyal sa kanyang puso.

Ah, parang kailan lang ang mga alaalang iyon. Mga panahong labis na nagpaligaya sa kanyang limitadong mundo. Isang panahon na may biglang nagbukas ng ilaw sa malamlam niyang buhay. Hindi sinasadya, at hindi rin niya kagustuhan, basta nangyari lang.

Walang malay ang gabi. Wala itong kaalam-alam na sa mga oras na iyon ay dalawang kaluluwa ang nakatakdang magtagpo. Hindi sinasadyang isang namimighating nilalang ang naghanap ng katiwasayan sa kanyang payapang sabsaban.

Dito nag-ugat ang lahat. Ang mga sumunod na araw ay tila buhay na laan sa paraiso. Sa kanilang matahimik na palitan ng mga salita’y isang unawaan ang namulaklak. At, nagbunga ito ng mas matingkad at matimyas na samahan.

Mula roon, nagsimula siyang humabi ng pangarap. Marahan niyang sinubaybayan ang pagkabuo nito sa bawat paghakbang ng araw. Kanya itong inaruga hanggang sa ito’y maging ganap. Sa kabila nito, hindi pa rin niya maiwasang mangilag. Paano kung hindi pa pala dapat? Paano kung hindi pa sapat ang panahon? Paano kung mali pala ang mga pahiwatig? Paano?

‘Di niya mawari kung bunga nga ng katapangan, isang gabi’y walang pakundangan niyang ipinagkanulo ang kanyang sarili, ang kanyang nararamdaman. Isang linyang hindi pa niya natatawid kailanman ang sinimulan niyang bagtasin. At kay sarap pala sa pakiramdam oras na marating mo na ang kabilang ibayo. Mula sa pakikipagkaibigan, nauwi ang lahat sa mas matamis na pag-iibigan.

Sa kauna-unahang pagkakataon, binuksan niya ang mahiwagang pintuan ng pag-ibig. Wala mang kasiguruhan, nagmahal siya, nagtiwala. Saksi ang mga tala nang kanyang sinambit ang sumpa ng katapatan. Walang oras na hindi niya nadama ang dalisay na apoy na dumaloy sa kanyang kamay mula nang unang madampian ito ng palad ng sinta. Walang sandali na hindi niya pinanabikan ang malambot na labing minsang buong timyas na nagpadama ng kawalang-hanggan.

Lingid sa kayang kaalaman, o tumanggi lang siyang pansinin, unti-unting nagbago ang kanyang mga pananaw. Nalimutan niyang ang lahat ng bagay ay may katapusan. Kaya’t buong puso at walang pag-aalinlangan niyang binigay ang kanyang oras at buhay sa minamahal. Ang kanyang mga paa’y tila humahakbang sa mga ulap, lumulutang, walang muwang. Dahan-dahang lumiit ang dati nang makitid niyang mundo. Hanggang sa uminog na lang ito sa iisang tao. Hanggang sa maging siya ay nawala sa kanyang sariling daigdig.

Kung kanya lamang babalikan ang dati, kung kanya lamang napigilan ang takbo ng mga pangyayari, hindi sana siya nagdurusa ng ganito. Nakaligtaan niyang ang mga pangako ay maaaring mabali at tuluyan nang masira. Siya man ay nakaranas ng pagkabulag sa kagustuhang tuparin ang kanyang sumpa na magiging tapat. Hindi niya pinakinggan ang dikta ng kanyang utak. Lahat ng naganap ay kagustuhan (o kapritso?) ng pusong umiibig. Sa huli, siya ay naging alipin ng sariling damdamin.

Hindi niya alintana ang kapighatiang dulot ng paglalakbay sa alapaap. Ang alam niya ay masaya siya sa pagdurusa dahil nagdurusa siya para sa kanyang mahal.At, ‘yun ang akala niyang makapagbibigay sa kanya ng kaligayahan. Ngunit, siya ay isa lamang karaniwang mortal na nagkakamali rin. Nang mga panahong iyon, ‘yun ang akala niyang tama.

Parang isang bangungot, nagising siya isang gabing nananaghoy, tumatangis sa kalumbayan. Sa kabila nito, sinikap niyang isaayos ang lahat. Nagpatuloy siya sa paghihintay gayong ‘di niya alam kung mayroon pa ngang babalik. Nanatili siyang tapat. Nanatili siyang nagmamahal. Gumigising siya sa umagang tila laging nasisikatan ng araw kahit pa natatabunan ng ulap ang kanyang mga mata. Pinilit niyang itakwil ang anumang agam-agam na nabubuo sa kanyang puso. Hindi, hindi siya susuko, ang kanya na lamang nasambit. Ipaglalaban niya ang kanyang pag-ibig.

Maligaya siya, oo. May mga panahong masasabi niyang siya ay naging tunay na maligaya. Kaligayahang nauwi sa kasinungalingan. May kung ano sa kanyang loob na nagnais kumawala, sumabog. Hanggang sa ang pisi ng saranggolang buong ingat niyang hinahawakan ay numipis. Sa ilang saglit, tuluyan na itong mauubos.

Tumindi ang tama ng araw sa kanyang bumbunan. Nanuot ang init sa kanyang katinuan. Kahit pag-iisip ay hindi na niya magawa. Hindi na niya magawang isiping lumisan na. Nanatili siya sa sa kanyang kinaroroonan, ninanamnam ang bawat sandaling wala siyang nararamdaman. Hanggang sa unti-unti nang yumuko ang araw upang halikan ang pisngi ng namamalaking mga bundok sa may paanan ng dagat.

Nagkulay kahel na ang mga ulap. Maya-maya pa’y makukumutan na ng kadiliman ang kalawakan. Maya-maya pa’y kailangan na niyang lumisan. Sa pagdalaw ng baha sa kanyang magkabilang pisngi, napagtanto niyang wala na ang azul na langit. Wala na. Nagkasya na lamang siya sa piping panalangin na sana sa muling pagbabalik nito’y ‘wag umulan.

huling kabanata ng maikling suyuan at mahabang lokohan....

2010-06-02T08:01:00.001-09:00

isang katanungan ang lagi na lang laman ng isip ko. kung siya nga ba ang mahal mo o ako. at habang iniisip ko ang sagot sa katanungang ito, unti-unting nararamdaman ko na hindi siya ang pagsubok sa relasyon natin. ako ang pagsubok sa relasyon niyo. kumbaga sa pelikula, ikaw si john lloyd, siya si bea, at si alessandra ay ako!

awsus

2010-03-31T14:49:00.003-09:00

kinakabahan ako sa sarili ko ngayon. naman kase, parang naririnig ko ang boses ni pepe sa utak ko na bumibigkas ng 'adios patria adorada'. siempre dapat talaga tuma-timing siya na uuwi ako ng pinas bukas. at ang wirdo lang na dapat nag-aadios ako sa pinas. eh dapat nga eh ang nasasabi ko hello philippines mabuhey! naku naku.. hindi naman ako masyadong naniniwala sa omen pero nagnanaku pa rin ako ng matindi. sana trip lang imemo-rize ng utak ko ang tula ni pepe kaya ganito.

Zzzzzz

2010-03-17T18:21:00.003-09:00

the sky is not so blue when you're not with me...

2010-03-09T08:59:00.005-09:00

SCTEX going to Subic (Philippines, 2009)

Mittraparp Rd. going to Bangkok (Thailand, 2010)

Hindi ko rin alam ang dahilan kung bakit, pero talagang mas bughaw ang kalangitan sa atin kesa dito. 'Di kaya dahil sa I'm already feeling blue without you at ayaw nang dumagdag pa ng langit?

para lang kameng nagpapastol

2010-02-26T05:31:00.003-09:00

excuse me lang po...

2010-02-19T03:05:00.003-09:00

Dahil nga el nino at kahit ang bulsa ay nanunuyot na sa madalang na pagpatak ng pera, naisipan kong magtrabaho tuwing sabado't linggo sa isang language center sa may "bayan". (malapit kase ko sa university nakatira na mejo malayo sa downtown kaya feel na feel kong probinsyana ako)

tradisyon dito sa thailand na maghubad ng panyapak kapag papasok sa isang kwarto lalo na't bagong linis ito. although hindi ito masyadong visible sa bangkok area or mga big cities, ginagawa pa rin nila ito dito sa khon kaen. kung magtuturo ka sa elementary or highschool, required ang mga bata na hubarin ang sapatos nila at hayaan lang silang nakamejas sa koob ng kwarto. diba, libreng panlampaso na :D pero sa university, hindi na namen to sinusunod. pwera na lang kung carpeted ang kwarto, kailangan magtanggal ng sapatos para daw hindi madumihan ung carpet. mejo weird kase minsan mas madumi pa ung carpet sa paa mo. pero siempre hindi naman ako required magtanggal ng sapatos kase nga titser ako. harharhar...

sa language center na pinagpapart-timan ko, required ang lahat. walang sinisino. walang kapatid, kaibigan, kumpare, at kakilala. lahat kailangan magtanggal ng sapatos bago umakyat. siyempre, bilang baguhan, pacharming muna ko. mejo sunod muna sa mga rules. kahit pa ayaw ko nang nakayapak kase, una, malamig ang sahig, pangalawa, kung nakamejas ako, madudumihan ang mejas na ako din naman ang maglalaba. pero oks naman. susunod naman talaga ako. wala naman ako magagawa sa mga rules na yan eh. kaso, nung first day ko at first time ko umakyat sa mga rooms, eto bumati sakin. at pramis muntikan na akong maheart-attack sa puso pagkabasa ko :)

reflections kunwari

2010-02-18T17:31:00.009-09:00

if a good friend, by the name of eduardo pelayo, jr., were reading my title, he would have begged that i change "kunwari" to "kunyari". Oh well, he's the real tagalog guy, anyways. i'm just a manila sprung gal who use a language with no self identity. ooopppsss... ang di raw marunong magmahal sa sariling wika ay daig pa ang amoy sa mabahong isda. bow! pero saka na ko magbibigay ng aking opinyon sa wikang Filipino na mistulang fruit salad ng mga salitang hiram o hango sa iba't ibang --- prutas. ha?

been on hiatus for almost two years now. i may be visible to a lot of people. they see me often in the virtual world (thanks to fb and ym). pero wag mo ko tatanungin ng what have you been doing dahil ang isasagot ko lang ay wala, nothing, nada! oh yeah, sure, i'm now here in thailand. yeah, i'm teaching in one of the "prestigious" universities here. and sure i'm on my way to achieving my lifelong dream of becoming a pillar in the academe world - walking on the same path socrates and aristotle trod on. pero kung sense of achievement rin lang, i really did nothing but to pass the ever scrutinizing eyes of the panelists during my interview in the university. it is just to, well, make filipinos known to a university reputed to have snobbed several filipinos before me. all the other plans i had before coming here were shelved at mukang nilulumot na. so now i'd try to excavate these plans and see if i'm anywhere close to achieving them this year. hayy.. hopefully ma-gawa ko.

1. start going to school and finish a course that is taking years to complete. asar lang eh. kase naman, kung hindi wala kang pera, wala kang time. nakanang kurso yan ang hirap tapusin. i contacted several universities already so i could be with their summer program pag-uwi ko sa pinas this april. sa awa ng diyos, wala pang nagrereply. i wonder nga if they ever check their email. i asked a special secretary to do the inquiries for me at ang sabi eh naprint na raw ung email ko at pinasa na sa admissions. di ko magets kung ilang araw ba ang byahe papuntang admission office at ang tagal ng reply sakin. kahit nga simpleng reply na "we received your enquiry and it has been submitted to the admission office. we'll contact you in a few days" wala man lang. oh kaya naman kung nahihirapan silang mag-iningles eh pwede namang "nasa admission na po ung letter niyo. relax lang kayo". basta lang may reply at hindi ka mukang eng eng sa kakahintay. tatlong universities ang tinanungan ko at heto pa rin ako naghihintay. pero in fairness naman satin. what we lack in technology we make up in standards. kaya kahit na i can still pursue my MA in English dito eh sa pinas pa rin ako. mas magagaling mga teachers natin. kaya nga not only are they all over the world, they also excel in their respective fields. at yun din sana ang gusto kong mangyari sa buhay ko. pero saka na. definitely not this year.

2. have that motorbike fixed. nemen! naturingang may motorbike ako di ko naman magamit. una, smoke belcher. pangalawa, flat. pangatlo, madumi. take note it's been sitting in the garage for more than a year. don't ask me why i didn't do something. kase di ko rin alam ang sagot.

3. learn to drive. not the motorbike. learn to drive a car. i've hired my special secretary as my personal trainor. she's been driving for a while now and pinagmamalaki niya sakin na kaya na niya ang long drive. pwes, it's high time na pakinabangan ko ang special skills niya. kailangan niya kong turuan. dahil if i can't have my motorbike fixed, i'll get a car. naks! and i won't be laughed at by my students when they see me on my pinky korean style bicycle.

4. invest my money on something. as if naman marami akong pera. pero kase in the past decade of my professional life, puro nalang liabilities ang nabibili ko. which is very common especially sa mga yuppies. the temptations are all over, what can we do? andyan yung mga gadgets na nakakatulo ng laway at dyahe naman na wala kang ganun when all your friends have one or more. andyan ung mga pangjaporms na mga damit kase kahiya nga naman na muka ka namang basura sa harap ng mga friends mo. at marami pang ibang bagay na feeling natin napakaganda sa umpisa pero itatapon or mate-take for granted rin lang naman pagdating ng araw. ang point ko is, my money should be going somewhere even when i'm not. taking the ant's principle, mabuti nang may pagkain sa panahon ng taglamig. i still don't know kung anung investment ito. it may be a business of some sort, or a share on the stock market, or anything.

5. last, magpataba. bow!

di ko napigilan ang aking sarili matapos nating mag-usap

2010-02-18T03:42:00.002-09:00

kaya sabi ko sa isang 750 ml Cute Press whitening body lotion:

naiinis ako sayo. at sa sarili ko. kung baket kase alam ko naman ang dapat kong gawin eh hindi ko magawa-gawa. hindi naman yun kahirapan kung tutuusin. lalayo lang naman ako sayo. ganun kasimple. nakikita ko kaseng sa araw-araw na pag-uusap natin, parang palaki nang palaki ang krus na pinapasan mo. mas malaki pa nga ata ang krus na nagawa ko sayo kesa sa kabuuan ng katawan ko. kaya sabi ko, ayoko na. sige na. palayain na lang natin ang isa't isa. siguro mas makakagaan lalo na sa iyo. siguro hindi na magiging miserable ang buhay mo. siguro hindi ka na masusuka sa ugali ko. kung anuman iyong kasuka suka sa ugali ko. alam ko nasaktan din kita. paunti-unti, biglaan, o di sinasadya. at isa yan sa mga pinangako ko sa sarili kong hinding hindi ko gagawin sayo. hinding hindi kita sasaktan sa kahit anung paraan. pero nakikita kong habang nasa tabi mo ko ay panay ang pag-aray mo. para akong isang punyal na tumutusok sa dibdib mo. habang lumalapit ako, lalong bumabaon ang punyal. habang nagtatagal ako, lalong nagdurugo ang sugat mo. kaya't, oo nga, lalayo na lang ako.

pero kahit ang simpleng bagay na yan, hindi ko talaga magawa.

at siempre, lotion ka lang. at hindi mo ko naiintindihan!

picture picture

2010-01-06T19:25:00.005-09:00

2010-01-05T04:33:00.002-09:00

scene from P.S. I Love You

Guy scene 1

Girl: Are you single?
Guy: Yes.
Girl: Are you gay?
Guy: Yes.
Girl: (Walks out.)

Guy scene 2

Girl: Are you single?
Guy: Yes.
Girl: Are you gay?
Guy: No.
Girl: Are you working?
Guy: No.
Girl: (Walks out.)

Guy scene 3

Girl: Are you single?
Guy: Yes.
Girl: Are you gay?
Guy: No.
Girl: Are you working?
Guy: Yes.
Girl: (Kisses the guy then walks out... disgusted)

Magaya nga ang istilo niya sa paghahanap kay mr. right... hehe

Gawa tayo ng tula

2009-12-22T09:51:00.002-09:00

Mechanics:

1. Mag-isip ng one-liner na banat. Kahit anung banat basta wholesome (errr..)
2. I-type ang banat na naisip kasunod ng mga naunang linya.
3. Lahat ay kasali. No restrictions. Basta may maisip, i-type lang.
4. Game...

gawa tayo ng tula…08032005

tula…

simulan mo na.

do not begin speaking until I tell you to do so

you may begin with your apology now.

I am sorry mr. smith, but you are hopeless.

But we can fix your brain and tongue if you want

the woman is fucking her things… hehehehe…

but if you want you can…

Please speak after the beep.

*beep*

ahmmmmm…

Stammering…

my name is… tuesday 2 pm…

TOEIC score report?

3200 pesos, ma’am.

Nationality?

watashi wa nihonjin desu.

si kuya jose kasi…

please pray the rosary.

saging with arena.

danger: water on road during rain

falling debreeze…

shoplifters will be beaten, stabbed and stomped. survivors will be prosecuted.

No pets allowed!

Babala: pagtawid nakamamatay

Slippery when wet.

rough when dry.

Children Crossing.

take care because I don’t

Just always pray at night.

igalang ang bandila.

No blowing of horns.

no tooting of horns

NO smoking.

stop!!! MEN at work

out of order, please use the other restrooms

DON’T Block the drive Way

No VAcancy!

Push the pusher, use the user

Dog eat dog.

cat eat cat.

An apple a day keeps the doctor away.

not bathing today keeps everyone away

How do you brush your teeth?

how do you mend a broken heart?

Oh no! He’s sick!>>>>>>>>>>>>>>>

How… how… de carabao…

Why do birds suddenly appear everytime……………….

skyflakes crackers.

Coffee na lang dear?

the house that fried chicken built.

Hot surface. Do not touch.

caution: hot filling inside

This way please.

reservations are made in the table.

YOu may use the other route.

GOD bless our trip

ALL going to alabang use the next exit

barya lang po sa umaga

apo ni plonyo

katas ng Saudi

puro kayo katas

ang sa akin ay cash

what matters most…

It’s raining cats and dog!

Love is painful the second time around. However,

He’s taming my wild heart… asus!

Lam ko kung sino cya…..

Hahahahaha…

I just changed my minds about forenjers

636-0099.

La lang…

Sarap talagang maglunch on time.

Counter strike anyone?

IELTS speaking

banana cue

SORRY all lines are busy right now

please try again later

rain rain go away

London bridge is.. bombed by terrorists

this planet observes no tagalog policy

powered by asus!

2005 calendar

anak ka ng tukneneng

warning HOT surfaces

try to avoid… open manhole

sais ang isang itlog

ang karma ni allen...

attention attention lady with a big boob

mommy has a little lamb

vote for peace

where is the love

kapee kayo dyan!

mild… original… strong… sugar-free?

isang tagay ng eskinol!

kwatog tatlo bente

masarap yan

leche flan, hindi naman eh

ahh gawa lang ng tao yann

Sara “Lee” na lang surname ko!

Im kornholio!!, I need “TP” for my bunghole!!!

are you threatening me???

nako hindot…

It’s like this noh?!

AYAN NA SI SIR... SCOOT!!!

baket ganun?

2009-11-15T06:29:00.002-09:00

ako: hayyyy... nalulungkot ako dito... nauuyam na akong kumain nang mag-isa :(

BF: Ano? more than 1 yr ka na dyan, di ka pa sanay?

gusto kong sumigaw ng POTAH! IKAW KAYA DITO?

ganyan ba talaga kabato ang mga lalake?

you remain my power my pleasure my pain... beybehhhhhh

2009-11-05T04:40:00.002-09:00

could someone please sing and dedicate this song to me?

handa akong magbigay ng kahit anu, gaano man kalaking halaga...

haha! nam-bribe pa eh...

henaku!!!

2009-10-29T19:00:00.003-09:00

routinary ang dati kong trabaho, 8-5 ang pasok, 4 hours na klase sa umaga, 1 hour lunch break, at 4 hours na klase na naman sa hapon, monday to saturday. kumbaga nga eh, jingle lang ang pahinga. kaya heto, napagtripan ko siyang idaan sa mga linyang sunod sa japanese haiku. pero imbes na 5-7-5 ang moras, ginawa ko itong 7-5-7. pinamagatan ko itong hai'n'ku.

Hai’n’ku

Alas singko y medya

Gising, bumangon

Ako’y inaantok pa

Tubig na maligamgam

Ibubuhos ko

Giniginaw na ako

Sabay bihis at alis

Di na nakain

Tocinong mainit pa

Pagdating sa sakayan

Naku, siksikan

Aray! Walang sikuhan.

Alas-otso singko na

Huli na naman

Isang oras na kaltas

Magdamagang maghapon

Upo at tayo

Walang pahingang gawa

Aba nakakabanas

Na’san na kaya

Iyong isang pasaway

“Be there at nine,” sabi niya

‘Las diyes na kaya

Badtrip na ang lola mo

‘Class starts at eight thirty”

Hirap tandaan

O sadyang nalimutan?

may english counterpart 'to na gawa naman ng anak anakan kong si jeffrey llamas.

WORKPLACE HAIKU

8:17 a.m.

Running upstairs –

Deduction for latecomers.

Speaking in the morning,

Writing afternoon

Final coaching at function room.

Lunchbreak at 12

Eat the usual

25-peso rice and viand.

Check the tapes

Write down remarks –

Day after TSE.

Framing Questions

Quarter to 11,

20 minute break.

Doritos on desktop

L’arc on WMA

I’m typing paperworks.

Drink water

Swallow candy

My throat dries up.

IELTS this morning

Battered and tired

Sleep ‘til 1:30.

Annoying,

Simply annoying

Inquisitive, stupid students

Afternoon syndrome

Where’s the siesta

Instructor needs sleep.

hehe.. halatang mga busy nga kame nung mga panahong iyon anu?

nalate tuloy ako ng 5 minutes

2009-10-29T04:07:00.002-09:00

ang tagal mo kase!
kausap kita, manong driver ng shuttle bus!

isang nakababagot na hapong wala akong magawa
naghanap ako ng mapagtataguang lungga
sa kahahanap, bigla akong nadapa
nasabi ko tuloy -- ayy, p*k* mo, ayy pusang gala!

the makata side of me is back...

2009-10-24T08:13:00.002-09:00

Ginugunita Kita #2

Marikit na tala ang tanglaw sa dilim,
Sa halimuyak ng matamis na hangin,
Sa gubat ng gabi ay hinihintay ko,
Mga kislap ng nilimot na pangako.

Habang may hapdi ang sugat ng kahapon,
Di maalpasan ang diwang nakakahon,
Inaawit ang kundiman ng pagsinta
Sa dalamhati ng pusong umaasa.

Ginuguni-gunita kita,
Binubuo sa alaala.
Pinapanga-pangarap ka,
Inuukit sa haraya.

TULA NI MANINGNING MICLAT

tinanung kita kung gusto mo nang lumagay sa tahimik

2009-10-19T09:45:00.002-09:00

ang sabi mo sakin hindi...

pwes, guguluhin na lang kita...

mga kachuvahan lang...

2009-10-16T07:37:00.002-09:00

gusto ko lang ipagmalaki na gawa ito ng mga estudyante ko... pagpasensyahan niyo na kung mejo kakaiba ang accent nila. pero maniwala kayo, english yung ginamit nilang lenggwahe, pramis.. haha

now and then

2009-10-13T07:32:00.004-09:00

the first time i watched lea salonga's concert was in 2006 at the picc. and it's like - omg! i couldn't get enough of her then. i didn't want the night to end. if i could just sit there and listen to her voice the entire night, i would - but then i had to pay her big time-- hekhek... three years after, i had the opportunity to watch her again in the place i never though i ever would. she had a concert in bangkok and i didn't care if i had to travel 12 hours to and fro just to listen to her - which also meant sacrificing a badly needed weekend in a final exams month. well, it's all worth it. her songs may not be new to my ears - disney and broadway - but listening to her live is an experience i always look back to when things get a bit out of control, and life becomes lovable again.

it's one of 'em sleepless nights

2009-10-02T09:05:00.003-09:00

Kailan ko kaya masasabi sayo ang talagang gusto ko na maiintindihan mo ko? Para kang isang makislap na bituin na kayang abutin lamang ng aking paningin. napakalayo mo, mahal. napakalayo...

pat, buhay ako!

2009-10-01T04:20:00.004-09:00

muntik ko nang ireply - sayang akala ko pa naman pwede ko nang sagutin ang bago kong manliligaw.

pero siyempre hindi ito ang sinabi ko dahil sa mga oras na yun gusto ko siyang kubabawan at pupugin ng halik. swear! hindi niya lang alam kung anung agony ang dinanas ko. mantakin mong mula saturday eh wala na kong balita sa mokong na to. sarap na sarap pa naman ako sa ulam kong sinigang nung mga oras na rumaragasa ang ulan sa buong kamaynilaan. nag-away kase kame ng onti nung friday bago siya umuwi mula opisina. petty quarrel kase nagpapaalam na naman siyang aakyat sa kabundukan eh pinaplano nga namen ang pagpunta niya dito sa thailand tapos may bundok bundok siyang nalalaman diyan. nagsign out nga ako agad nang hindi nag-i-i-love-you. kala niya diyan ha. tapos kinabukasan hindi ako nag-online agad. bahala siya, sabi ko. ang mahalaga sakin nun masarap ang sinigang ko. pagkatapos ko kumain, nagcheck ako ng ym ko. aba! hindi pa online ang kumag. hmmm.. nagpapa-importante. fine! paimportante din ako. pinatay ko ang pc at nagpunta ko ng mall para magshopping ng mga pampakinis ng balat. pero sa isip ko eh bibili ako ng load at tatawagan ko siya pag-uwi. lokong yun! pag-uwi ko, bukas agad ako ng pc, check ng facebook at nabalitaang baha sa metro manila. eto na. kinabahan na ko ng slight. slight lang kase baha lang naman ang balita eh. hello! sanay ang pinoy sa baha. so nagload na ko. tinawagan ko muna ang pamilya ko. may sumagot. ingglesera. sabi sakin - the phone number you dialed is out of coverage area. hmmm... baket? sinubukan ko ang number niya. may sumagot uling ingglesera. the subscriber cannot be reached. ayyy kinilabutan na ako ng husto. baket hindi ko sila makontak? nasa qc ang family ko at talagang binabaha kame dun pero madalang makapasok sa bahay. nasa pasig naman ang bahay niya. hindi ko alam kung binabaha dun. nagtawag na ako ng ibang kaibigan at pinagkalat ang number ng kapatid ko at number niya para tulungan akong makontak sila. wala. nakinig ako sa live streaming ng dzrh at dzmm. sobrang baha na daw talaga sa marikina, cainta, at pasig. si cristine reyes na-stranded na sa bubong. ang sabi ko naku! this can't be happening! hindi ako makatulog nung gabing yun. dial ako nang dial sa phone. both my sis and his numbers. wala pa rin. mabuti na lang bandang 3am ng sunday nag-online ang brother sa facebook! sosyal! ok naman daw sila. muntik nang umabot sa 2nd floor ang baha. walang natira sa gamit sa baba. basa lahat pati mga libro ko, hehehehe - yan ang sabi ng ungas kong kapatid. may matching tawa pa ha. sarap dagukan. pero super thankful ako dahil ok sila. naanod ang mga kalibruhan ko pero ok na rin lang. may national bookstore pa naman at bookstores all over the world na pwedeng mabilhan ng mga bagong libro. teka, baka nga pati national bookstore binaha. tsk tsk... so yun. thank God at safe ang family ko. isa na lang ang inaalala ko. SIYA! lumipas ang sunday na wala akong balita sa kanya. panay pa rin ang pakinig ko sa dzmm. papatayin kapag ang binabanggit na eh ung dead count at missing persons. paranoid na ako eh. baka marinig ko pangalan niya eh napakadramatic naman nun tapos wala man lang makakapanuod ng kadramahan ko kase mag-isa lang ako dito. hindi ako mapakali ung araw na yun. kung anu ano na lang ang ginawa ko para lang malibang. kinuskos ko ang buong kwarto - sobrang dumi na pala ng kwarto ko. nilabas ko lahat ng mga damit ko sa aparador at kinalat para lang tupiin ulit. wala na eh. praning na. gabi ng linggo, hindi ko pa rin siya makontak. sobra sobra na ang pagdadasal ko para sa kanya. sabi ko nga, naku buhay lang siya pramis hindi ko na siya aawayin at di ko na siya iistorbohin at ok na lang sakin kung mambabae siya basta buhay siya. siyempre naman hindi ko talaga mean yung mga sinabi ko. nininerbyos lang ako ng husto kaya ganun. nung gabing yun, kailangan ko pang uminom ng laxative para makatulog. effective naman dahil 8am na ko nagising kinabukasan. balik laptop na naman ako para magcheck ng update. kaso ang pinutakteng internet nagloloko. sa dinami dami ng araw at oras na pipiliin pa netong magloko eh yung mga oras na yun pa. kalerkey! wala ako sa mood magpunta ng university pero napilitan ako. may internet kase dun at pwede akong makinig sa dzmm. yun ang balak kong gawin - magkulong sa opisina ko, makinig sa balita, kontakin ang mga kaibigan para sa iba pang update. what i didn't see coming was that luluha ako nang bonggang bongga sa loob ng opisina matapos marinig na hindi pa humuhupa ang baha at ang TAGAL ng rescue at relief ops. hanuba? pangatlong araw na kaya? sa mga sandaling yun, di ko pa rin siya makontak. gusto ko na magpabook ng flight bound to manila. pero bago ko gawin yun eh manghihiram muna ko ng rubber boat dito. mukang kulang ang supply sa pinas eh. at ang bonggang luha ko eh hindi na tumigil sa pagtulo. hanggang sa makita na ako ng head ko, ng students ko, ng ibang teacher, at nung briton na usyusero na tipong ganito pa ang entrada - hey, i heard about the flood in manila, i hope your family's not affected. haller!!!! sabi ko na lang my "friend" is missing. at tiningnan niya ko ng... ahhh ok! mabuti na lang at may kaibigan ako na may volunteer na bro na nasa cainta nung mga sandaling yun. mega bigay naman ako ng address at pangalan niya. yung tipo bang nananawagan na talaga. at ang balita? hanggang tuhod pa daw ang baha sa lugar nila, hindi makapasok - at nasa kasuluk sulukan po sila ng village - wala pang kuryente kaya sorry hindi pa siya makakapagcharge at hindi ko pa siya makokontak. terible ang lunes na yun. hindi ako makatulog. kahit pa ilang baso na ng laxative ang ininum ko (laxative tea po siya) kinausap ko pati mga kaopisina niya kung may alam na ba sila sa kanya. ang sabi sakin eh, wala, siya na lang daw ang hinahanap. at natarantatious na naman ako. kinaumagahan nang gising na ang lahat ng mga kakilala ko sa manila, pinag-p-pm ko silang lahat. mga kakilala ko at kakilala niya, mga kakilala ko lang, mga kakilala niya lang. pati ang highschool classmate ko na matagal ko nang hindi nakakausap na mabuti na lang ay friend ko sa facebook at news anchor na ng rpn ngayon eh kinontak ko na para ipahanap siya. pramis! lahat ng mga bagay na hindi ko akalaing magagawa ko eh nagawa ko sa sobrang katarantahan kung nasan na siya. martes na ng umaga. sabado pa ang baha. wala akong kabali-balita sa kanya. sabi ko sa isang kaibigan, sige na pumunta ka na dun at hanapin mo na siya nang biglang - buzz! pat, buhay ako!

may paparating na naman daw na bagyo (o nakarating na nga?) supertyphoon na naman daw eto at papunta na naman sa direksyon ng maynila. hindi pa tayo nakakabangon at may maglulublob na naman satin sa putik - literally. sabi nga ng isang kaibigan eh, anu ba ang akala nila satin hindi naliligo o mga sirena? ang nasagot ko na lang eh isang mapaklang hahaha at taimtim na panalangin na Lord, sana tama na...

Happy Bubuyog

2009-09-16T07:06:00.004-09:00

Namimiss ko na si Jollibee =(

Salamat sa may gawa ng video na to. napaiyak mo ako. ayan tuloy. maga na mata ko. panu na ko papasok niyan bukas na maga ang mata? hayyy... icacancel ko na lang klase ko. mas mahalagang wag nila akong makitang maga ang mata kesa sa pag-aaral :P

the word for the day is...

2009-09-06T04:17:00.005-09:00

ADJUDICATE

v. in layman - judge

nagsimula ang lahat nang bigla na lang bumulaga sa opisina ko ang kasama kong briton isang nakakaboryong na hapon.

briton: we need some native speakers to adjudicate the inter-faculty debate championship this saturday and sunday. are you free? (in a super fast incomprehensible accent)

ako: yes, i'm free. what do you want me to do? (na ang gusto talagang sabihin eh, please repeat)

briton: we need you to judge (?)

ako: ahhh (finally understanding what he said.)

kase naman noh. pwede namang gamitin ang salitang judge eh may pa-adjudicate adjudicate pang nalalaman. oo na at technical term ang adjudicate at yun naman talaga ang ginagamit sa mga debate pero, haler, basta hindi ko siya nagets.

kaya ayun. napilitan akong i-give up ang sat and sun time for myself ko para mag-adjudicate (and yeah, i like the feel of my tongue rolling to get this word straight). and, hindi ko ito pinagsisihan. pramis, i never had such an enjoyable time at the university. well, hindi ko pa masyado nakukwento dahil mejo nahihiya ako, pero i'm sort of a loner sa work. no friends to eat lunch with, no kachokaran, no nothing! mabibilang lang sa daliri ang mga teachers na below 35 years old at karamihan mga oldies pa na either sobrang busy sa teaching load nila or wala nang energy para makipagchokaran pa. nilagay pa kame sa mga bathroom-sized-office-in-disguise-cages kaya very limited talaga ang interaction. There was a day pa nga na wala akong class maghapon so i just stayed in my office and the whole time wala akong kausap. narinig ko lang ang boses ko nang makauwi na ko sa bahay at finally eh nag-online na si luvy duvy (ahem) at pwede na matawagan sa ym. kung hindi ba naman nakakalungkot yun!

so ito na nga. i judged, and i just quite had the time of my campus life. kahit pa nung sinabi ng speaker of the house ay 'enjoy' at ang sagot ko ay 'weh', nasiyahan talaga ako ng sobra. sino ba naman ang hindi? ang gagaling ng mga students. hindi man sila nakakapagsalita in perfect in english, pero masasabi mong may ideas, may organization, may method, at may lakas ng loob!

eto ang ilan sa mga rebuttals na binigay nila:

motion: This house would ban motorcycles in KKU (Khon Kaen University).

speaker: Motorcycles should not be banned in KKU because in the US they don't ban motorcycles!

judges: hala (?)

motion: This house would allow foreigners to own land in their name.

speaker: you can't say we have to allow foreigners to have property here in thailand because of the reason that we don't have a diverse culture. look everywhere. you will see people wearing sexy outfit influenced by the foreigners who come here.

me: (looked at the american co-judge.)

american co-judge: (looked down chuckling.)

after the round, american co-judge whispered: it's our fault they're now wearing sexy outfits.

motion: This house would allow foreigners to own land in their name.

speaker: foreigners come here and look for a wife for the sake of owning a land. but, how about love? they marry for land and not for love.

much hollering from the audience. hear, hear!

motion: this house would abandon dress code in the library.

speaker: it is only here in thailand that we observe dress code. In the US, they don't do that!

judges: amp (?)

kabangagan 2009

2009-09-01T05:45:00.003-09:00

super tensyonado ako ngayong buwan na ito. sobra na akong napapraning at nahihirapan na ako sa time management. panu ba naman ang dami kong dapat gawin, dapat tapusin, dapat ayusin. nakakainis. hindi ko alam kung anu na ang dapat unahin. tatlo tatlo ang farm ko na dapat laging tingnan dahil kung hindi malalanta ang mga tanim. sayang naman. marami pa naman ang nagugutom. yung resto ko, hindi na makaisip ng bagong menu dahil hindi na masyadong motivated yung mga chefs ko kase minsanan ko na lang sila madalaw. nagwewelga na rin yung mga tauhan ko sa amusement park kase di ko sila napapakain ng hamburger na kulang naman sa bitamina at puno ng kolesterol. nagtampo na rin yung alaga kong aso kase bihira na kame makapaglaro. nagsisipagkalasan na rin ang mga kasindikato ko dahil akala nila eh titiwalag na ko sa grupo. hayyysss... anu ba itong mga pinasok ko? hirap na hirap na ko. wala na akong time para sa sarili ko.

beyond virtual madness, super ugaga talaga ako ngayon especially that finals week is fast approaching. at, opo, malapit na siya at ngayon ko lang narealize. kailangan ko gumawa ng dalawang final exam at tapusin ang mga ito this week. kailangan ko na ring tapusin ang evaluation ng work print ng video commercials ng mga damuho kong students na late na nagpasa. at dahil si ms. understanding ako (kase i've been a student once ang drama ko) hindi ako magdededuct sa score nila kahit pa nga pinapahirapan nila ang buhay ko. pinagja-judge pa ako this weekend sa inter-faculty debate tournament na parang, haler, anu kinalaman ko sa debate na yan? pero, sige, go lang ako. due na rin kase ng six-month evaluation report ko at makakatulong sa pagbuild-up ng aking resume ang pagjudge ng debate na yan. bahala na lang si batman kung panu ko gagawin yan. basta ang masasabi ko lang kailangan manalo ang humanities - wehehehe.. luto!

heneken, basta sana ambunan ako ng sapat na katinuan para mapagkasya ko ang lahat ng mga ito sa kakarampot na libreng oras na meron ako. at sana, sana bukas may magdala ng chocolate coated with peanuts on top brownies sa office ko (huh?)

stapegi recipe

2009-08-23T06:25:00.006-09:00

dahil kadalasan ay wala akong magawa sa buhay ko, (actually, marami akong dapat gawin at tinatamad lang ako) napapagtripan ko minsan ang pagluluto. isang bagay na never in my short 28 years kong inisip na ika-e-enjoy ko ng bongga. pero yun na nga, natagpuan ko na lang ang sarili ko isang araw na nag-gu-google ng kung anu anong recipe: chicken shawarma, menudo, sushi, pandesal (?), longganisa, etc. pramis, lahat ng maisipan ng tiyan kong ilagay sa kanya pinag-aaralan ko. at infairness kay tiyan, bongga siyang mag-isip, pansin niyo? ito yung mga pagkain na ang hirap hanapin ng mga ingredients. sa isang tulad ko na ngayon lang natutong humawak ng sandok, napakahirap i-distinguish ang basil sa peppermint. at gudlak bulak din kung matutulungan ka ng mga tinderang thai sa paghahanap ng mga dahon dahon na makakapagpasarap daw ng luto mo dahil sa aromang hatid nila.

ako: which are laurel leaves here?
thai na tindera: (matutulala ng ilang microseconds) alai na ka? (what?)
ako: (mejo magkakamot na ng ulo) laurel leaves... err....... laurel..
TnT: alai &*(%^$%#$@^&^*_)&%%$*)
ako: may dahon ng laurel po ba kayo? (sabay alis, frustrated)

kaya kapag nagiging extra-challenge sakin ang paghahanap ng mga ingredients, gumagawa na lang ako ng sarili kong recipe. so far, wala pa namang nagwewelga sa mga bulate ko kaya siguro ok na rin ang mga invented dishes ko (naks, move over yan - of wok with yan). feeling ko pinanganak talaga akong kusinera ngayon ko lang nadiscover!

isa sa mga lutuin na malapit na akong magka-MA degree ay, anu pa nga ba, ang walang kamatayang stapegi. kaya hayaan niyong ibahagi ko sa inyo ang aking 'pamatay' na recipe.

para sa sauce:

bawang - dinikdik
sibuyas - hiniwa nang maliliit
kamatis - hiniwa nang maliliit
baboy - giniling
asukal - pampatamis
asin - pampaalat
pamintang durog - pampaanghang nang bahagya

para sa toppings

cheese - na triple ang presyo kumpara sa pinas
dried oregano leaves - na ninenok sa pizza hut kase mahal din ito sa grocery

para sa noodles

hello! siguro naman alam niyo na kung panu pakuluin to noh! pero dapat daw lagyan ng konting mantika at asin ang tubig para mas masarap.

steps

igisa ang bawang, sibuyas, at kamatis. durug-durugin ang kamatis para lumabas ang sarsa. ito ang magsisilbing sauce since hindi ka naman gumamit ng canned tomato sauce.
ilagay ang giniling na baboy pag nadurog na nang husto ang kamatis. lagyan ng konting tubig. halu-haluin para masaya.
timplahan ng asin, asukal, at paminta. pwede mo ring lagyan ng knorr pork cubes or powder kung trip mo.
ihalo ang sauce sa napakuluang noodles. lagyan ng dried oregano at cheese sa ibabaw.
kainan na!

eto ang spaghetti na nilagay sa batya. nilagay namen siya sa metal container at iniwan sa steamer ng ilang minuto para matunaw ang cheese at maabsorb ng sauce at noodles. hindi siya mukang masarap sa picture pero masarap yan sa tunay na buhay.

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

nung isang araw, napagtripan naman namin ng aking kaibigan na si mary ang magluto nito:

oh, yes! the creamy, the tasty, the high-cholesterol uber expensive SPANISH OMELET.

the golden rule

2009-08-22T05:52:00.006-09:00

napansin ko lang, simula nang yakapin ko na ang pagtuturo ng inggles bilang propesyon ay iniwasan ko nang magsulat in english. lagi na lang nasa filipino kung hindi man taglish (pwede bang fillish?) ang journal entry ko. ewan ko ba. siguro dahil sa critical ako in class especially that i teach writing at mejo nasa-shy naman ako kung super english ako sa pagsulat tapos biglang - aha - may mali! haha.. praning na kung praning, pero parang, lam mo 'yun, yung parang may pangalan ka kaseng pinangangalagaan. (wush!) mamaya niyan, may super uzi pala akong estudyante at nagmagandang hanapin ang blog ako at makitang may mga mali mali - nakakahiya! so mejo ok na rin na ganito - informal, spontaneous - at least kapag may mali, keri nang lumusot. pwede ko rin sabihin na, "ganyan kase ang language namen eh. we incorporate the english language pero we change the spelling sometimes depending on our taste." (huh?)

speaking of being critical (in other word, okray), i admit that sometimes i go over the top. isa ako dati sa mga pasimuno ng pass the paper sa klase nung high school. tuwing english class namen, nakahanda na ang whole sheet of intermediate paper. para san? dun ko isusulat ang mga maling pronunciation at grammar na maririnig ko mula sa teacher namen. tas ipapasa ko siya sa seatmate ko, at ipapasa niya sa seatmate niya, at ipapasa na sa buong classroom. hindi natuklasan ng teacher namen ang tungkol sa paper, pero malaki ang duda ko that had she known, she would have thanked me. pano, natuto ang mga classmates ko to judge errors.

nung college, ganito pa rin ako pero mejo subtle na. di pa rin nawawala ung mga bulong ko sa sarili na - hey mali, hey baka ibig mong sabihin ganito, anu ba sinasabi mo, tagalugin mo na lang pinapahirapan mo pa sarili mo, pero wala nang pass the paper. matinik na kase yung ibang prof. alam nila if something's wrong. lalo na pag tahimik ang klase taking down notes - notes of their errors. bulong bulong na lang and private notes ang ginagawa ko para di halata. kaya ngayong ako na ang nasa sapatos (literal translation of in their shoe - oh dapat shoes?) nila kinakabahan na ako. baka mamaya may isang mas matindi pa pala sakin mang-okray eh kumusta naman ako, diba? kaya extra careful ako sa mga sinasabi ko at sinusulat, or better yet, avoid na lang ang mga situations na magbibigay sa kanila ng opportunity na mang-okray. naisip ko nga, tama pala si confucius. tama ang kanyang golden rule na do not do unto others what you don't want others do what you want - ha? basta yun na yun!

duh!!!

2009-08-16T07:09:00.001-09:00

Pwede ba, 'wag mo kong diktahan kung anu ang dapat kong maramdaman. Hindi ako nag-a-audition sa drama anthology na tatawa kapag sinabing tumawa at iiyak pag sinabing umiyak. Matagal ko nang kinalimutan ang pangarap kong maging the next Anne Curtis.

2009-08-15T19:08:00.003-09:00

'Di ako makatulog sa kakaisip sayo.
Nanabik na marinig maski man lamang ang iyong tinig.

Isa na namang karaniwang araw...

2009-08-09T22:04:00.002-09:00

...ng karaniwang mortal nitong mundo.

Nakakabagot!

Sino ba kase nagsabi na mas masarap magtrabaho sa ibang bansa? Malayo sa gulo. Malayo sa polusyon. Malayo sa hirap. At malayo sa mga bagay-bagay na mahalaga sayo.

Ha?

2009-08-07T03:36:00.003-09:00

Were they sleeping when they proofread this?

I wonder what PGMA must have felt upon reading this.

May tama siya!

2009-08-03T23:43:00.001-09:00

V: Ang hirap kase sayo, masyadong mataas ang standards mo sa mga babae. Yan tuloy, nababasted ka. Magsimula ka kase muna sa mababa!

A: Eh anung gusto mo? Magsimula ako sayo?

Hayyssss

2009-07-30T08:13:00.002-09:00

Mahal,

Nalulungkot ako kapag umuulan. Sa 'di ko malamang dahilan, parang may kung ano sa akin na nagnanais makiramay sa pagdadalamhati ng langit. Bawat hibla ng luha ng ulap ay tila may malungkot na mensaheng hatid. Hindi ko mawari. Hindi ko maisatitik. Ngunit sa pinakailaliman ng balon ng aking damdamin, nadarama ko, mahal, na mamaya lang ay babaha na rin ang aking mga mata.

Walang aamin... walang aamin... walang aammmmiiiinnnn....

2009-07-27T08:52:00.004-09:00

"kung paniniwalaan namin kayo na hindi naglaro ng tubig kahit na basa ang damit n'yo, kayo ang niloloko namin; hindi kayo ang nakapanloloko."

-Bob Ong

Kaya oo na, sige na. Naniniwala na ako.

Sabi mo eh.

Eh di sige.

Kailangan ko siya...

2009-07-24T18:03:00.005-09:00

... dahil mahal ko siya!!!

Galing po dito ang larawan.

In random order...

2009-07-23T20:50:00.003-09:00

Finally - a transition word that I always tell my students to use at the end part of their presentation or essay to show that it's the last of the things/topics they are discussing. But I am going to use it this time to INTRODUCE this entry because FINALLY blogger.com is working in my pc. Yes! It's been out of order for a time and I couldn't do some postings.

So, wazzup? I remember my student several years back. I was then working in a TOEIC test center. We were offering practical grammar classes that time and this student suddenly barged into our office, went straight to the reception area and bluntly told our receptionist that, "Miss, hindi ako marunong mag-inggles. Pwede tagalog tayo?" The amazed receptionist smiled, eyed our boss's office (as we weren't allowed to speak tagalog within the office), and said, "Sige po. Anu po ba 'yun?" And so, this guy enrolled in the 40-hour practical grammar program which was under my care. He, with two other students, attended the 4-hour sessions from Monday to Friday for two weeks. During classes, this guy talked a lot. He was the most cheerful and most willing to learn in the group. I remember cutting him off more than once because he talked too much. And, yes, he did learn. Though his English may not be what we can call impeccable, he did learn the basic. More, he gained confidence to speak the language outside of the classroom as well. He no longer was the same person who suddenly stepped up the office and implored that we do not talk to him in English. The last day of the program came. He was there, grinning sheepishly as I gave them my farewell speech - or reminders. I handed them their certificates and thanked them for the enjoyable 40 hours we shared. Then we bade goodbyes, exchanged good wishes, and they all went out of the room. Left alone, I started collecting the class materials we used when suddenly from the hallway a loud baritone echoed saying, "HEY, MHEN. WAZZUP?" - at siya yun!!!

urghhh...

2009-07-17T19:10:00.003-09:00

I can't type a decent post. blogger.com's in bad mood. wouldn't let me type in peace.

How to do the laundry in 8 easy steps...

2009-05-13T04:00:00.003-09:00

1. Tipunin lahat ng maruruming damit na na-accummulate over the past 2 months. Wag masyaong magimbal kung halos wala nang pagsidlan sa basket ang mga damit. Yan ang napala mo for not doing the laundry before proceeding to your 1-month vacation, at hindi paglalaba agad matapos makabalik mula sa bakasyon.

2. Ihiwalay ang mga damit pantaas, damit pambaba, at damit panloob. Ilagay sa palangganang maliit ang mga damit panloob at ibabad sa tubig na may sabon overnight. Tupiin ng maayos ang mga damit pantaas at panloob. Ilagay sila sa magkahiwalay na plastic bag.

3. Lumabas ng silid. Siguraduhing bitbit ang dalawang plastic bag na puno ng mga maruruming damit. Bago tuluyang i-lock ang pinto, tiyakin din na: 1. hindi nakasaksak ang plantsa, 2. nakasara nang maayos ang gripo, 3. walang nasusunog na sinaing, 4. hindi pa nagmemessage sa ym yung kanina mo pa inaantay na kachat mo.

4. Kunin ang bike sa pinakasulok na parte ng parking area at ilagay sa basket nito ang dalawang plastic bag. Mag-bike ng around 3 minutes papunta sa laundry shop. Habang ginagawa ito, be careful na wala kang masagasaang nag-e-aerobics sa parke.

5. Pagdating sa laundry shop, maghanap ng dalawang bakanteng washing machine. Kumuha ng apat na sip (10) baht. Sakaling mapansin na hindi ka pala nakapagready ng apat na sip baht, pwede kang magpractice ng iyong thai at makiusap sa nagbabantay na bigayn ka ng mga sip baht: pee kah, mee sip baht mai kah? Wag kalimutang magpasalamat pagkatapos: Kup kun mak kah! Buksan ang dalawang washing machine. Ilagay ang mga damit pambaba sa isa at damit pantaas sa kabila. Maghulog ng tig-dalawang sip baht sa bawat isa. Magbuhos ng sapat na detergent at kapwa isara ang cover ng mga washing machine. Kapag umandar na ang makina, hudyat na na pwede ka nang magmunimuni sa loob ng 45 minutos.

6. Kung hindi mo feel ang tumunganga, pwede mo namang iwan muna ang mga labahan at magbiking. Bago ka pa lang sa community kaya it wouldn't hurt kung mapagtripan mong i-explore muna ito. Tingnan kung saan ang pinakamalapit na Seven Eleven, botika, parlor, cafe, bookshop, market, at bilihan ng isaw. Pwede mo itong ma-accomplish sa loob ng 30 minutes. Para sa natitira pang 15 minutes, tumambay ka muna sa may lake at mag-imagine na katabi mo ang iyong nobyo sa mga oras na iyon at hawak kamay pa kayong nakaupo habang pinagpa-planuhan niyo ang inyong kinabukasan. Hindi bale nang wala ka naman talagang kasintahan, malayo man o malapit. Ang mahalaga nakapag-imagine ka.

7. Bumalik sa laundry shop. Tingnan ang dalawang makina na naglalaman ng iyong mga damit. Siguruhing hindi na ito umaandar bago buksan ang pinto. Ayaw mong marinig ang buzzer na nagsasabing hindi pa tapos ang proseso at lagot ka dahil may tsansang masira ang makina. Hanguin ang mga slightly tuyo at malilinas na damit. Ilagay sa kanya kanyang plastic bag. Ilagay ulit sila sa basket ng bisekleta at umuwi na. Dumaan sa may parke kung saan pwede mong maiwasan ang malalaking aso ng iyong kapitbahay na nanghahabol ng mga taong hindi nakakotse at nakamotor. Wag na wag mabibigla kung sakaling naroroon din ang iniiwasang aso sa daan na pinili mo. Magbike ka lang ng mabilis para hindi ka niya maabutan.

8. Kapag nasa apartment ka na, i-park ang bike. Wag kakalimutan ang dalawang plastic bag. Umakyat at buksan ang pinto ng silid. Kumuha ng mga hanger at isa isang isampay ang mga damit. Wag umasang matutuyo ang mga ito nang lubusan kaagad. Sa katunayan, mas asahan pang lalo itong magiging basa kinabukasan. Dahil kase kahit wala dito ang PAG-ASA at namayapa na si Ka Ernie, makikita mo sa mga ulap at madarama sa katahimikan ng iyong silid na mamaya maya lang ay uulan.

Gusto ko ng Chickenjoy

2009-04-03T21:56:00.005-09:00

Isang Umaga'y nagising kang

Hindi siya ang iyong naaalala

You woke up one time

Only to find

He's not what's on your mind

Charos!!!

Headline: Pinay Teacher sa Thailand, Sinunog ang Sariling Opisina

2009-04-03T18:35:00.005-09:00

Ganito kase yun. Kumain ako ng Latna Mi Crop Tale (anu yun?) for lunch sa opisina ko kase wala ako sa mood makihalubilo sa mga hindi ko kakilala sa cafeteria. Yung Latna Mi Crop Tale ay isang uri ng crispy noodles na may masarap na sabaw at sahog na seafoods katulad ng pusit at hipon. Ang problema, hindi ko siya naubos dahil kahit sa pagkain wala rin ako sa mood. Madali lang naman sana ang dapat kong ginawa. Ibabalik ko lang naman ung bowl sa canteen para mahugusan na nila at hindi na ito magpakalat kalat pa sa loob ng opisina ko. Kaso, dahil by nature mahiyain akong tao, parang ayaw ko naman na ibalik ko ung tasa na parang hindi nabawasan ung laman. Baka sabihin nila hindi ako nasarapan tapos ma-shy na sila sakin at hindi na ko kausapin. So, ang ginawa ko ay naghanap ako ng plastic at binalak ilipat dun ang laman ng bowl. Nagtagumpay naman ako. Ang siste, habang ginagawa ko un, may matigas na ulong sabaw ang hindi nagpashoot sa plastic. Konti lang naman, kaso nabasa niya ung extension na nasa paanan ko kung saan nakaplug ang cpu, monitor, speaker, printer, at charger ko. Pero hindi ko pinansin tutal kaonti lang naman ung tumulo. Pinunasan ko na lang at pagkanaka ay lumabas na ako para: (1) Itapon ung plastic na may sabaw, (2) Ibalik ung bowl na kanina lang ay may lamang Latna Mi Crop Tale, (3) Magpalit anyo mula sa pagiging bangag sa pagiging disenteng guro (4) Magturo. At habang isinasakatuparan ko ang mga gawaing yan, iniwan kong nakabukas ang computer ko dahil baka may magkamaling magchat sakin. Sayang naman kung di ko agad matatanggap un, diba?

Pagkatapos ng klase ko, (for about 3 hours) bumalik na ko sa opisina at nagsimula na namang - makipagchat (oo na, isa akong mabuting guro). Aliw na aliw na ako sa kausap ko nang may naamoy akong kakaiba. Hindi naman ako ung naamoy ko kase mabaho un. Eh sa palagay ko naman mabango ako. :) Pagdapo ng paningin ko sa aking paanan, nakita kong umaaso na ang extension kung saan nakasaksak ang lahat ng mga elektronikong bagay na gamit ko. Sa pagkabigla, naihagis ko pa nga ang mouse ko at napatay ang pc na hindi man lang naalalang magsave. At shocks, umusok talaga siya ng bonggang bongga. Nahirapan pa nga ako dahil natatago ng lamesa ung pinagsasaksakan niya. Sa kabutihang palad, matapos kong mauntog ng mga dalawang beses dahil kinailangan kong sumuot sa ilalim ng mesa, natanggal ko rin siya. Pasalamat na rin ako at hindi na umabot sa alarming situation ang pagkasunog ng extension. Dahil kung nangyari yun, pramis, sa headline bukas ngaun ang brodkast ako pupulutin nito. At hindi ko kayang harapin yun. Narealize ko na camera shy pala ako pagdating sa mga ganitong sitwasyon.

Ang aking opis bago ang insidente. (kuha may ilang araw na ang nakakalipas.)

Ang extension wire na nangamoy at umusok. Nakakalungkot isipin na sa ganito pa nagtapos ang kanyang maikling buhay.

First Day of Independent Living

2009-04-02T04:45:00.006-09:00

It's rather strange that it's only now that I am feeling quite independent and living alone after almost a year of staying here in Thailand. For one, when I first came here, I was adopted by ate nory to her apartment. Having lived here for more than four years, she has in way gotten used to life here. She had everything ready for me - from toothpick to soap. However, she was 'called' to stay in Bangkok, some six hour drive from our little town of Khon Kaen. So, we had to part ways, her going to Bangkok and me transferring somewhere near the university where I teach. While I stayed with her, it didn't occur to me to invest on some few stuffs that would have come so handy now that I am alone. Who would have thought that a tiny knife or a cheap broom would make a big difference to your independent survival.

So, I went downtown after class to buy these:

1. salted egg for dinner
2. some tomatoes
3. mushrooms
4. shrimps (for my sunday meal)
5. milk
6. a bottle of grape juice
7. a small knife (to slice the tomatoes)
8. dipper (as in tabo)
9. padlock
10. broom

So far, I don't need anything else - yet. I know by tonight, I will have thought of something else I forgot to buy.

Tonight is officially my first night in solitude. I have a couple of friends who stayed with me last night, so I still felt easy. But tonight, it's different -- I will really be alone. I don't know if I'll be able to manage even a single wink when the lights go off, unlike my three companions who (which) have an easier time settling down.

Tweety, Buriks, and Pandakekok seem to be contented with their new place.

Also, I have an irrational fear of supernatural creatures. I swear, I think I can face a rapist but not a ghost. I am into this belief that you should make your enemies visible to you. I cannot do that with Casper no matter how friendly he is.

Pandakekok, hiding me from bad elements.

Anyway, I'll be staying at my new dorm for just a couple of days. I'm leaving for Manila next week, so I guess I can stand being alone for a few nights. And while waiting for that to happen, I.... (won't tell)

I just got a new home...

2009-04-01T17:49:00.008-09:00

I always thought it's always hard to move on when you're so used to how things are going about for so many months. It's hard to say goodbye, it always makes you cry. (kelangan talaga may rhyme) Until last night when I finally bade goodbye to my home of almost a year that I realized it's easier letting go of things when you set your heart and mind on it earlier on. (Siempre kunyari may patama ito sa lablayp - na hindi ko naman sinasadya, pramis!)

Anyway, ayun na nga, I moved out of my old home and transferred to a new one. Now I am going to start living alone.

From now own, this is only the place where I used to live. The name is Kongtong Mansion with a framed photo of Marcelo H. del Pilar look alike.. hehe

All settled na ang mga gamit ko. Walang kamalay malay si pandakekok kung bakit siya nakabalot.

My student, who helped me arrange a pick up truck for the transfer, loading my bicycle (and at the same time making fun of it) on the truck.

And finally, my new home!!!

Anu po ako?

2009-03-30T04:23:00.003-09:00

Ako po ay:

1. walang pakialam kung hindi pa ako nakakapaghilamos at kailangan ko ng lumabas ng bahay. sabi kase nila, makikita ang tunay na kagandahan ng isang babae kapag sila'y bagong gising, na nais kong patunayan ngunit tila wala pa namang naniniwala na ito'y totoo.

2. nagba-bike kahit matindi ang sikat ng araw. black is beautiful kase sabi ni nelson mandela. at sa totoo lang, naniniwala ako na malalaman mong tunay na maganda ang isang babae kung nakikita ito sa kabila ng kanyang kaitiman. laloong titingkad ang kanilang ganda kapag sila'y pumunti. marami dyan, maganda at maputi. pero maganda lang naman sila dahil maputi sila. (tabi-tabi po)

3. hindi kumakain ng marami. ito ay hindi dahil sa may figure akong inaalagaan. talaga lang na payat ako. maraming nagsasabi sakin na gaganda pa raw ako kapag nagkalaman ako ng kaonti. ang sabi ko naman, di bale na lang. ang kailangan ko lang naman ay isang lalakeng tatanggapin ako sa kabila ng kung anung laindog meron ako. at hindi maraming lalakeng ang tanging habol lang naman sakin ay ang aking katawan.. yeba!

4. hindi gumagamit ng pabango. para sakin, pinakamabango ang taong totoo sa sarili niya. ang paglalagay ng pabango ay isang simbolo ng pagbabalat kayo, pagtatago ng kung anung baho, at pagiging japeks.

5. hindi naglalagay ng polbo o make-up. una, may paniniwala akong beauty is effortless. kung maganda ka na, hindi mo na kailangan ng kung anu anong kolorete pa.hindi mo na kailangan magpapansin, magpacharming at magpagiling giling (dinagdag ko lang to kase magandang pakinggan).

Ilan lamang ito sa mga baluktot kong paniniwala. kaya naman hanggang ngayon ako'y nakatunganga at wala pang nahihita, mi hindi makabingwit kahit isang bilasang isda.