para lang kameng nagpapastol

excuse me lang po...

Dahil nga el nino at kahit ang bulsa ay nanunuyot na sa madalang na pagpatak ng pera, naisipan kong magtrabaho tuwing sabado't linggo sa isang language center sa may "bayan". (malapit kase ko sa university nakatira na mejo malayo sa downtown kaya feel na feel kong probinsyana ako)

tradisyon dito sa thailand na maghubad ng panyapak kapag papasok sa isang kwarto lalo na't bagong linis ito. although hindi ito masyadong visible sa bangkok area or mga big cities, ginagawa pa rin nila ito dito sa khon kaen. kung magtuturo ka sa elementary or highschool, required ang mga bata na hubarin ang sapatos nila at hayaan lang silang nakamejas sa koob ng kwarto. diba, libreng panlampaso na :D pero sa university, hindi na namen to sinusunod. pwera na lang kung carpeted ang kwarto, kailangan magtanggal ng sapatos para daw hindi madumihan ung carpet. mejo weird kase minsan mas madumi pa ung carpet sa paa mo. pero siempre hindi naman ako required magtanggal ng sapatos kase nga titser ako. harharhar...

sa language center na pinagpapart-timan ko, required ang lahat. walang sinisino. walang kapatid, kaibigan, kumpare, at kakilala. lahat kailangan magtanggal ng sapatos bago umakyat. siyempre, bilang baguhan, pacharming muna ko. mejo sunod muna sa mga rules. kahit pa ayaw ko nang nakayapak kase, una, malamig ang sahig, pangalawa, kung nakamejas ako, madudumihan ang mejas na ako din naman ang maglalaba. pero oks naman. susunod naman talaga ako. wala naman ako magagawa sa mga rules na yan eh. kaso, nung first day ko at first time ko umakyat sa mga rooms, eto bumati sakin. at pramis muntikan na akong maheart-attack sa puso pagkabasa ko :)

picture picture

you remain my power my pleasure my pain... beybehhhhhh

could someone please sing and dedicate this song to me?




handa akong magbigay ng kahit anu, gaano man kalaking halaga...

haha! nam-bribe pa eh...

nalate tuloy ako ng 5 minutes

ang tagal mo kase!
kausap kita, manong driver ng shuttle bus!


isang nakababagot na hapong wala akong magawa
naghanap ako ng mapagtataguang lungga
sa kahahanap, bigla akong nadapa
nasabi ko tuloy -- ayy, p*k* mo, ayy pusang gala!

the makata side of me is back...

Ginugunita Kita #2

Marikit na tala ang tanglaw sa dilim,
Sa halimuyak ng matamis na hangin,
Sa gubat ng gabi ay hinihintay ko,
Mga kislap ng nilimot na pangako.

Habang may hapdi ang sugat ng kahapon,
Di maalpasan ang diwang nakakahon,
Inaawit ang kundiman ng pagsinta
Sa dalamhati ng pusong umaasa.

Ginuguni-gunita kita,
Binubuo sa alaala.
Pinapanga-pangarap ka,
Inuukit sa haraya.

TULA NI MANINGNING MICLAT

now and then

the first time i watched lea salonga's concert was in 2006 at the picc. and it's like - omg! i couldn't get enough of her then. i didn't want the night to end. if i could just sit there and listen to her voice the entire night, i would - but then i had to pay her big time-- hekhek... three years after, i had the opportunity to watch her again in the place i never though i ever would. she had a concert in bangkok and i didn't care if i had to travel 12 hours to and fro just to listen to her - which also meant sacrificing a badly needed weekend in a final exams month. well, it's all worth it. her songs may not be new to my ears - disney and broadway - but listening to her live is an experience i always look back to when things get a bit out of control, and life becomes lovable again.